من زمين ، تو زمان

بيا بهارم كن

بيا به فصلم بزن

شكوفه زارم كن .

سلام . مى دونم خيلى دير شد . ساعتم خوابيده بود !!!

عقربه ها به سرعت از هم دور مى شوند .

يكى مشرق ، يكى مغرب

شرق و غرب را به هم مى كوبند .

                                                                     مينا الهى                 

اما خودمونيم ، امسال چه بى سر و صدا شروع شد .

چند نفر پنجرهء اتاقشونو وا كردند ؟

چند نفر واسه رسيدنِ سالِ نو نفس كشيدن ؟

چند نفر بهارو ديدن ؟

پيچك نيستم

كه تنگ در آغوشت مى كشم .

مى خواهم آشتى كنم

پيشقدم مى شوم

                      و گندمها را پس مى دهم .                  

                                               آرزو اذانگو

به هر حال سالِ خوبى داشته باشيد .

آرزوىِ سلامتى و موفقيت دارم،براىِ دوستانى كه در سالِ گذشته تنهام نذاشتند

و در لحظه هاىِ سختِ زندگى كمك حالم بودند .

پنجره ها ؛ خواهر عزيزم : آرزو ايراندوست ، دوستِ خوبم : مينا الهى

هم سلولى مهربانم : على سروى ، استاد صبورم : على اصلانى ، ستارهء نزديكم : رها  آرزو اذانگو ، سميه سقايى ، محسن طاهرى ، احسان مهديان ، حمزه كاظمى

فهيمه عرب ، مسلم وفايى نژاد ، حسين مؤمنى ، فاضل شيرزادفر ، على كلانتر

رجب بذرافشان ، الناز ابراهيم پور ، گل لطيفم : الهه ، برادر گراميم : مجتبى. م

و هم سنگرانِ بلوغ رسيده : شايا تجلى و مهدى موسوى و سعيد شجاعى

و يك معذرت خواهى دوباره و عرض تبريك ويژه به غزل خلعتبرى

و آرزوىِ خوشبختى و شادكامى براىِ مهربان ، راحيل حسينى

كه اميدوارم سالى پر از شعر و ترانه داشته باشند .

در من هماره رنجى

در تو هماره خشم

و نجابت دست و پا گيرى در اين ميان .

آى سكوت ، سكوت ، سكوت

كدامين حادثه را آبستنی ؟

                                                            حسين مؤمنى                    

در اين پست مى خوانيد ؛

** ترانهء نوين ، ژانرى ساكن

** داستان يك ترانه ( ناز انگشتاىِ بارونِ تو باغم مى كنه )

** گوگوش از ديدگاه موسيقى شناسانه

** شاملوىِ بزرگ : آغازگر ترانهء نوين

** بازم تو رو حس مى كنم

** زير نور هالوژن با مريم حيدرزاده

** ترانهء فرهاد و منيژه

( اولين هومن . يا على )

ترانهء نوين ، ژانرى ساكن

 به زعم من ، در چند دههء اخير با وجود ترانه سرايان قوى و فعال به كار بردن آغازگر براىِ ترانهء نوين ،ايده اى منطقى و عادلانه نمى باشد.و حال گذشته از تابو ساختن و بزرگ كردنِ شخصيت ها و نقطهء آغاز ترانهء نوين ، اين ژانر از ترانه به تكامل حقيقى رسيده ؟

آيا ترانه سراىِ امروز از ترانهء نوين شناختِ كافى دارد ؟

در صورتى كه اين روزها زمزمه هاىِ ترانهء همگرا نيز به گوش مى رسد و پايانِ دورهء ترانهء نوين ( با ساختار و انديشهء مدرن ) را شكل مى دهد و بدون شك ذهن ترانه سرا و فضاىِ ترانه را آشفته مى كند .

ترانهء نوين ترانه اى ست با زبان و انديشهء مدرن در قالب انسانى مدرن ( منظور از مدرن ، آدم متجدد و امروزى ست ) كه تحت الشعاع اتفاقات و جامعهء روز خود سروده شده باشد . يعنى اثر بعد از گذشتِ چند سال ، روابطِ عاشقانه و اجتماعى دوران خود را نشان دهد و حتى استعاره ، تشبيه ، تركيب و تصوير خاص خود را مى طلبد . قابل ذكرست آهنگساز ، تنظيم كننده و خواننده نيز نقش بسزايى در نوين بودن ترانه دارند . البته لازم به گفتن است كه آوردن واژگانِ امروزى و بيگانه در اثر،دليل بر نوين بودن اثر نمى باشد .

ولى متاسفانه در ايران ، به دليل روشن نبودن اتفاقاتِ سياسى ، نوع حكومتِ اجرايى بر مردم ، كمبود روابط عاطفى و اجتماعى و زن ستيزىِ موجود در ساختار فكرىِ اكثريت مردان ، مسبب رشد نكردن و تكامل نيافتن ترانهء نوين گشته كه ناخواسته زبان و انديشهء ترانه سراىِ جوان و مدرنِ ما را تحت تاثير قرار مى دهد تا هنوز هم شاهد شنيدنِ ترانه هاىِ مرد سالارى ، عاشقانهء ضعيف و مغاير با ادبيات كهن پارسى ( پيرامون من و تو ) و خيالى باشيم و كمتر بلوغ فكرى و زبانِ ترانه سرايى را در زمينهء اجنماعى و سياسى ببينيم .

به زعم من ، در آشفتگىِ بازار ترانهء ايران طى چند سال اخير ، آغازگر ترانهء نوين مهم نيست ، مهم به تكامل رسيدنِ اين ژانر و ظهور ترانه سرايانِ نوين سرا است كه نيازمند حمايت و تشويق بزرگانِ اين شاخهء هنرى ست .

                                         ۸/1/85 . هومن كلانترى

داستان يك ترانه : ناز انگشتاىِ بارون ِ تو باغم مى كنه

سالهاى 73- 74 بود . دوره اى بود كه قصد داشتم تئاتر دختراىِ ننه دريا را بسازم . در همان موقع با شعر ( من و تو و درخت و باران ) آشنا شدم و ديدم اين اثر استاد احمد شاملو قابليتِ ترانه دارد . اين اثر را نوشتم و در اختيار مرحوم بابك بيات قرار دادم . ايشان به سفر خارج از كشور رفتند و برگشتند . يك روز در منزل ايشان ديدم اين اثر روىِ پوپيتر ، جلوىِ پيانو است . خيلى خوشحال شدم اما بعد فهميدم مى خواهند ترانه را براىِ خوانندهء ديگرى كار كنند .

من هم با توجه به اين كه خودم اثر را انتخاب كرده بودم دوست داشتم كار را خودم بخوانم . اين بود كه شعر را برداشتم و رويش كار كردم و ترجيح بندش را ساختم . ( ناز انگشتاىِ بارونِ تو باغم مى كنه / ميونِ جنگلا طاقم مى كنه ) .

يك روز شادمهر به منزل ما آمد و اين اثر را برداشت و دوتايى رويش كار كرديم و ملودى اش ساخته شد . بعد هم شادمهر تنظيمش كرد و من كار را خواندم .

كار را به صدا و سيما بردم و آقاىِ على معلم وقتى ترانه را ديدند ، گفتند : " ترانه از آنِ شاملوست و بايد با دقت بيشترى بررسى شود ." با اين حال با ديد مثبتى به اين كار نگريسته شد و ترانه مورد تصويب قرار گرفت . اما تنظيم شادمهر رد شد و قرار شد فواد حجازى كار را تنظيم كند . يادم نمى رود يك نيمه شبِ برفى كه تب 40 درجه داشتم در كنار فواد بودم و او اين كار را تنظيم كرد . بعد هم مورد تصويب قرار گرفت و در نهايت ، نوروز 77 از تلويزيون پخش شد . پيش از آن دو كار خاكِ آستان مولا و داغ لاله را راديو پخش كرده بود .

يادم هست وقتى ترانه من پخش شد ، مجرى شبكه سوم سيما از مردم خواست تلفن هاىِ روابط عمومى را اشغال نكنند و نام من و شناسنامه ترانه را معرفى كرد .

اما بگويم از چگونگىِ كسب اجازه از آقاىِ شاملو . من از دو طرف با آقاىِ شاملو ارتباط برقرار كردم . هم از طرفِ استاد حسين محجوبى ، نقاش معاصر كه با شاملو دوستى داشتند و هم از طرفِ خانم قمر شاملو ، خواهر استاد شاملو .

بعد از اينكه مجوز ترانه را از صدا و سيما گرفتم خدمت ايشان رفتم و عرض ارادت كردم . مجوز را گرفتم تا شرمنده آقاىِ شاملو نشوم . بعد هم كه كار منتشر شد ، پسر بزرگ آقاىِ شاملو (سياوش ) با من تماس گرفتند و از طرفِ خودشان و خانم آيدا (همسر استاد ) از من بابت اجراىِ اين ترانه تشكر كردند .

واقعيت اين است كه شاملو بسيار بزرگتر از آن بود و هست كه منِ كوچك ، كارش را اجرا كنم . آن هم موقعى كه در ابتداىِ راه بودم . در هر صورت ترانهء  شاملو سكوىِ پرتابى براىِ من بود و بسيار خوشحالم كه آغاز كار حرفه اى من همراه شد با ترانهء اين بزرگ مرد ادب پارسى . به اين كار مى بالم و هميشه در كنسرت هايم ( من و تو و درخت و باران ) را اجرا كردم و با استقبال خوب مردم مواجه شده ام . اين ترانه نوروز 78 در آلبوم تلفيقى فصل آشنايى به عنوان اولين ترانه طرفِ دوم كاست به بازار موسيقى عرضه شد.

                                                               خشايار اعتمادى     

من و تو و درخت و باران

من باهارم ، تو زمين

من زمينم ، تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتاىِ بارونِ تو باغم مى كنه

ميون جنگلا طاقم مى كنه

تو بزرگى مث شب ، اگه مهتاب باشه يا نه

تو بزرگى مثِ شب

خود مهتابى تو  اصلا ، خود مهتاب

مث شب گود و بزرگى مث شب

اگه روزم كه بياد

تو تميزى مث شبنم ، مث صبح

تو مث مخمل ابرى ، مث بوىِ علفى

مث اون ململ مه ، نازكى

اون ململ مه

كه رو عطر علفا ، هاج و واج مونده مردد

ميون موندن و رفتن ، ميون مرگ و حيات

مث برفايى تو ،

اگه آبم كه بشن برفا و عريون بشه كوه

تو همون قلهء مغرور و بلندى

كه به ابراىِ سياهى و به باداىِ بدى مى خندى

ناز انگشتاىِ بارونِ تو باغم مى كنه

ميون جنگلا طاقم مى كنه

ترانه سرا : احمد شاملو

خواننده : خشايار اعتمادى

آهنگساز : شادمهر عقيلى

تنظيم كننده : فواد حجازى

آلبوم : فصل آشنايى

در پايان اضافه كنم ؛ خشايار اعتمادى در سال 1350 متولد شد . وى فعاليت در عرصه موسيقى را از پانزده سالگى شروع كرد . او خواننده اى است كه امروزه ترانه هايش در زمره جوان پسندترين آثار موسيقى روز كشورمان قرار دارد . هنرمندى كه در كارش هيچ گاه آسان گير نبوده و همواره براىِ آن كه كارش در متعالى ترين شكل ممكن ارائه شود تلاشِ زيادى به خرج داده است . خشايار از معدود هنرمندان عرصه موسيقى پاپ است كه متن ترانه هايش را خوب درك مى كند و از همين روست كه صداىِ او شديدا بر دل مى نشيند . از جمله كارهايش ، مى توان به آلبومهاىِ مثل هيچكس ، طعنه ، عاشقى هر كى هر كى شد ، ليلا ، يادته ؟ ، خاتون ، دلشوره و ... اشاره كرد .

گوگوش از ديدگاه موسيقى شناسانه

نيلوفر مينا از انگشت شمار موسيقى شناسان ايرانى است كه پژوهش هاىِ گسترده اى درباره موسيقى پاپ ايرانى انجام داده است و نتايج پژوهش هاىِ خود را نيز به صورت مقالات و سخنرانى هاى متعدد ارائه كرده است . راديو زمانه به بهانهء پنجاه و ششمين سالگرد تولد گوگوش ، با اين موسيقى شناس و استاد دانشگاه ايالت نيوجرسى آمريكا به گفتگو پرداخته كه خواندنش براىِ ترانه سرايانِ عزيز خالى از لطف نيست .

** در آغاز گفتگو ، از نيلوفر مينا درباره دلايل موفقيت گوگوش در جامعه ايران پرسيده شد:

فكر نمى كنم يك دليل اصلى داشته باشد . دلايل گوناگون اجتماعى و فضاىِ فرهنگى پيش از انقلاب در ايران ، دست به دست هم داد و سبب موفقيت گوگوش شد . موسيقى عامه پسند ايرانى در سالهاىِ پيش از انقلاب طيفى وسيع داشت ؛ شامل ترانه هايى به سبكِ نيمه سنتى مى شد كه برخى خوانندگان مانند گلپايگانى ، هايده و مهستى اجرا مى كردند و همچنين سبك هاىِ موسيقى پاپ غربى در آن دوره كه در كارهاىِ خوانندگانى همچون گوگوش ، داريوش و ... تجلى پيدا مى كرد و مى رفت تا مى رسيد به سبك گروه هايى كه موسيقى راكِ غربى را به زبان فارسى و انگليسى اجرا مى كردند ، مثل گروه هاى اعجوبه ها ، اسكورپيو و ساند دپارتمنت . گوگوش هم موسيقى پاپ را به زبان اصلى اجرا مى كرد ، ولى موفقيت اش در موسيقى پاپ ايرانى بود . آن سبك از موسيقى پاپ غربى كه گوگوش در آن زمان اجرا مى كرد ، بيشتر از سبك هاىِ ديگر براىِ جوان هاى شهرى طبقهء متوسط ايرانى دهه ى 1970 قابل قبول بود و اين تنها به خاطر شخصيت گوگوش ، به عنوان يك خواننده نبود ، بلكه او به عنوان يك شخصيت اجتماعى نمادين توسط مجله ، سينما ، راديو و تلويزيون به جوانان غرب گراىِ ايرانى بود . اين موضوع را در زمينه هاى گوناگون مى توان ديد ؛ مثلا از طرز لباس پوشيدن گوگوش كه مدرن و غربى بود ، نوعى كه موهاىِ سرش را كوتاه مى كرد و در رفتارش كه راحت ، شاد و جذاب بود و مى توانست ايده آل  رفتارى باشد براى دخترهاىِ جوان شهرى و ديگران در آن زمان ؛ گوگوش از كودكى در فضاىِ سينما و تلويزيون ايران بزرگ شده بود و به خاطر همين موضوع ، محبوبيت بسيارى داشت . كسانى كه سن شان هم بيشتر بود . مردم را دوست داشتند ، چون از كودكى ديده بودند كه گوگوش چگونه بزرگ شده است . شايد از حدود 10 سال پيش از انقلاب ، سبك جديدى از موسيقى پاپ ايران جلو آمد كه ترانه سرايان مبدع به آن ( ترانه ى نوين ايرانى )

مى گفتند و اين ترانه ها جهت گيرى سياسى و مترقى داشت . خوانندگانى مانند داريوش و ابى اين ترانه ها را مى خواندند و گوگوش هم تعدادى از اين ترانه ها را خواند و اين سبب شد كه ميان جوانان روشنفكر هم تا حد زيادى محبوبيت پيدا بكند .

** بيشتر از مسايل اجتماعى و فرهنگى در آن دوره صحبت كرديد ، به لحاظ موسيقى هم برايمان بگوييد كه دلايل محبوبيت گوگوش چه بود ؟

صداىِ موسيقى يا سبك موسيقى ؟ ... خب ، گوگوش كه خودش موسيقى كارهايش را نمى نوشت . اگر بخواهيم درباره ى ترانه هايى كه گوگوش خوانده صحبت كنيم ، بايد دربارهء كار ترانه سرايان و آهنگسازان بخصوصى كه براىِ گوگوش مى نوشتند صحبت كنيم . ولى اگر از لحاظ سبك خواندن بخواهم بگويم ، به نظر من و همانطور كه گفتم ، بيشتر موفقيت گوگوش در اين كه صداىِ زيبايى داشت نبود ، بلكه بيشتر به خاطر رفتار موسيقيايى و حرفه اى اش روى صحنه بود كه محبوبيت پيدا كرده بود . اين نظر من است . فكر مى كنم از بابت محبوبيت گوگوش نمي توان تنها در رابطه با قطعاتى كه خوانده بگوييم ، چون خودش قطعاتش را نمى نوشت بلكه انتخاب مى كرد .

** يك ترانه طبيعتا محصول مشترك كار ترانه سرا ، سازندهء موسيقى ، تنظيم كننده و خواننده است و خواننده در يك چهارم اثر سهيم است و نه همه آن .آن قسمتى كه مربوط به صداىِ گوگوش و اجراىِ گوگوش مى شد...

مى توانيم اين موضوع را اينگونه بيان كنيم ؛ گوگوش خواننده اى بود كه با استتيك سنتى ايرانى ، صداىِ زيبايى نداشت و البته اصولا به سبك سنتى ايرانى هم نمى خواند . يعنى در سيستم خواندن اش از تحرير استفاده نمى كرد و از تزيين هايى كه خوانندگان ايرانى به كار مى بردند استفاده نمى كرد . گوگوش به سبك بسيار ساده اى مى خواند كه براىِ جوانان هم سن و سال خودش اگر مى خواستند همين آهنگها را بخوانند قابل اجرا بود ؛ با قدرت صداى مختصر مى توانستند اين كار را انجام دهند . فكر مى كنم نحوه ى خواندن اش بسيار ساده بود و جذابيتش بيشتر در رفتار و شيوه لباس پوشيدنش بود . به عقيده من ، جنبهء مدرن خوانندگى گوگوش در اين بود كه نحوه ى خواندنش خالى از هر گونه تحرير هاىِ سنتى بود . شما حتى اگر كارهاىِ داريوش را هم گوش بكنيد ، صدايش يك حالت تحريرى دارد ولى گوگوش يا ندارد يا كمتر دارد .

** در مورد نقش گوگوش و كارهايش در موسيقى پاپ ايران چه فكر مى كنيد ؟ فكر مى كنيد او به موسيقى پاپ ايرانى از آن راهى كه در آن حركت مى كرد تغيير جهت داد ؟ يا در گسترش و بالا رفتن كيفيت آن تاثيرى گذاشت ؟

فكر مى كنم او يكى از خوانندگانى بود كه در موج تازه موسيقى پاپ ايرانى اجرا مى كرد و به دلايل رفتارى ، اجتماعى و شخصيتى و اين نكته كه زن بود بيش از همه مشهور شد . ولى فكر نمى كنم سبكى كه از لحاظ خوانندگى ، از لحاظ جنبهء صدايى موسيقى آورد جلو ، سبك خيلى مخصوص خودش بود يا يك سبك جديدى بود . رفتارش بود كه قابل توجه بود و رفتارش هم جديد نبود ، ولى قابل توجه بود . به اين خاطر كه اين رفتار ايده آلى بود كه جوانان مدرن غرب گراى شهرى تهرانى دوست داشتند داشته باشند . يعنى استتيك اش مطابق استتيك محبوب آن زمان ميان جوانهاى طبقه متوسط شهرى ايران بود.

** در سالهاىِ پس از انقلاب كه حدود بيست سال گوگوش ديگر خوانندگى نمى كرد ، كارهايش همچنان ميان مردم و به ويژه ميان جوانان دوستداران بيشمارى داشت . فكر مى كنيد اين سكوت بيست ساله كه قدرى به قضيه جنبهء سياسى مى داد در ماندگار شدن اين كارها تاثير داشت يا خود ترانه ها به دليل ساخت و اجراىِ قوى ، همچنان طرفداران زيادى داشتند ؟

من فكر مى كنم هيچكدام از اين دو موضوع ، دليل اين نبود كه گوگوش در فكر مردم ماند و در خارج از كشور اينقدر از بازگشت اش استقبال شد . دليل اين قضيه را مى توانيد مثلا در تاكسى هاى شهرى ببينيد . هنگامى كه شما سوار يكى از تاكسى هاىِ شهرى مى شويد بيشتر موسيقى اى كه مى گذارند ، هنوز موسيقى پاپ پيش از انقلاب است و لزوما موسيقى گوگوش هم نيست ؛ انواع موسيقى هاى آن دوره را مى گذارند ، هم از خوانندگان مرد و هم از خوانندگان زن . براىِ موسيقى پاپ پيش از انقلاب ، يك نوستالژى بسيار قوى وجود دارد ؛ نه تنها در ميان ايرانيان خارج از كشور كه احساس مى كنند كشور خودشان را از دست داده اند و مى خواهند به فضايى بروند كه اين فضا ديگر برايشان قابل برگشت نيست ، بلكه در داخل ايران هم همينطور است . علاقهء بسيارى به موسيقى پاپ پيش از انقلاب وجود دارد . دلايل اينكه هم ايرانيان خارج از كشور و هم ايرانيان داخل كشور ، اين موسيقى را هنوز دوست دارند و برايشان محبوب است بسيار پيچيده و زياد است . ولى گوگوش هم يكى از عناصر آن موسيقى است كه در حال حاضر هنوز ميان مردم ايران ، هم در داخل و هم در خارج از كشور محبوب است .

( به حرفهاىِ خانم مينا اضافه كنم به زعم من ، غير از فضاىِ نوستالژى ترانه هاىِ پيش از انقلاب ، كه موجب محبوبيت در نزد ايرانيان شده ، به زبان ساده و صادق ترانه هاىِ ان دوران نيز مى توان اشاره كرد كه احساس و هويت شنونده را تحت تاثير قرار مى داد . )

** اگر بخواهيم يك مقايسه كلى بكنيم ميان كارهايى كه گوگوش در سالهاىِ پيش از انقلاب ارائه كرده و ترانه هايى كه در چند سال اخير

در آمريكا خوانده ، شما چه نظرى داريد ؟

من فكر مى كنم تفاوت را نبايد در صداىِ موسيقى و يا در رفتار گوگوش بدانيم بلكه تفاوت را بايد در فضاىِ فرهنگى و كانتكست تازه اى ببينيم كه اين موسيقى پيدا كرده است . يعنى اين همان موسيقى ست كه قبلا اجرا مى كرده منتها حالا گوگوش سن اش بيشتر است ، در خارج از كشور مى خواند و آن كشورى كه زمانى گوگوش در آن مشهور شده بود ديگر به شكل قديمى اش وجود ندارد . اينها همه دست به دست همديگر مى دهند تا به موسيقى تازهء گوگوش معناىِ ديگرى بدهد . ولى در عمل ، كار گوگوش به لحاظ سبك چندان فرقى نكرده است . براىِ اينكه كار گوگوش پس از انقلاب ، در سالهاىِ اخير ، هماهنگ و همراه همان سبكى ست كه ديگر خوانندگان پاپ ايرانى كه در خارج از كشور زندگى مى كنند آن را ادامه مى دهند . اين سبك بسيار متفاوت است با سبك موسيقى پاپ ايرانى كه اين روزها در ايران متداول است و جديدا پديد آمده است .

** اگر دست كم به نام كسانى كه به عنوان ترانه سرا ، تنظيم كننده و سازندهء موسيقى در سالهاى پيش از انقلاب و بعد از انقلاب با گوگوش همكارى كرده اند نگاه كنيم متوجه مى شويم كه در سالهاىِ پيش از انقلاب تقريبا قوى ترين ترانه سراها و آهنگسازانى كه در زمينه موسيقى پاپ در ايران فعاليت مى كردند با گوگوش همكارى داشتند ، در صورتيكه در كارهايى كه در چند سال گذشته در آمريكا ارائه كرده ، بندرت چنين افرادى با او همكارى داشته اند . فكر مى كنيد اين موضوع چقدر در كارهايى كه در چند سال اخير ارائه كرده تاثير مى گذارد ؟

نمى دانم ، براى اينكه الان آن آهنگسازانى كه پيش از انقلاب مشهور و محبوب بودند ديگر سن شان زياد شده و ديگر ...

** ولى همچنان در آمريكا فعال هستند ؛ مثل فريد زولاند ، آندرانيك ، حسن شماعى زاده ...

بله ولى كارهايشان به آن صورت كارهايى نيست كه بيشتر از همه خريدار داشته باشد . موسيقى پاپ ايرانى در خارج از كشور بيشترين قدرتش در نوستالژى است و نه در موسيقى جديد . از اين لحاظ ممكن است كه آهنگهاى جديد را چند نفرى هم بخرند ، ولى آنقدر برد فرهنگى ندارد كه موسيقى پيش از انقلاب داشت .

در پايان ، نمى خواهم از حرفهاىِ نيلوفر مينا دفاع كنم و به شخصه ، جوابِ دو سؤال آخرى را قبول ندارم . ولى تا حدودى خانم مينا ، حقيقتِ گوگوش را براىِ ما روشن كرد و چه زيباست به جاىِ تابو ساختن و احساسى برخورد كردن ، كمى به جايگاهِ ترانه و خوانندگان آن دوره بيشتر فكر كنيم . چيزى غير از اين نيست .

ترانهء مسافر

خدا گریهء مسافرو ندید
دل نبس به هیچ کس و دل نبرید
آدمو برای دوری از دیار
جاده رو برای غربت آفرید
جاده اسم منو فریاد می زنه
میگه امروز روز دل بریدنه
کوله باری که پر از خاطره هاس
روىِ شونه های لرزونِ منه