| تبليغات | X |
 |
 |
|
| من از ايرانى دفاع نمى كنم ! ايران را رعايت مى كنم كه مى شناسم . |
|
( گفتم هو الله احد اما پرستيدم تو را ) نتونستم با خودم كنار بيام و بايد مى نوشتم . از كسى كه هميشه بهش گفتم و باز مى گويم ؛ دوستت دارم . بايد مى نوشتم نه براىِ دفاع از ايرانى ، براى حمايت از ايران نوشتم . اولين هومن .یا على مديريت وبلاگ نگو ديره با عرض پوزش از بازديد كنندگانِ عزيز اعلام مى دارد اين پست تا تاريخ 25/11/85 به نمايش گذاشته مى شود . نامه اى به احسان مهديان ( تصور كن تو مى تونى ) سلام احسان جان . بر خلاف تو كه بسيار براى اين نوشته مقدمه چينى كردى ، بدون مقدمه به اصل قضيه مى پردازم . جريانى در كار نيست و اين معضل هم فقط گريبانگير تو نيست . آقايانى كه چشم به نوشته هاىِ ديگران دارند هم در ترويج اين معضل دخيلند . آقايانى كه چيزى از خودشان ندارند و با نوشته هاىِ ديگران ( هارت و پورت ) مى كنند . ( بايد قبول مى كردم كه سرم را به همان طرف كه نمى چرخد بچرخانم . تمام سرم را ! بايد قبول مى كردم تمام سرم را آنطور كه فكر مى كردم محال است ! بچرخانم ) احسان بزرگترين مشكل تو اينست كه سرت را به هر طرف نمى چرخانى و نمى خواهى قبول كنى ايده هاىِ احسان و امثال آن رو به انقراض است . زمان ، زمان پيشرفت است . پيشرفتى كه فقط براى خودش ( نه ديگران ) اهميت دارد ، پيشرفتى كه ويرانگرست . و از روشنايى و تاريكى ، از تكرار و خاك ِ گور ديگران بر سر ريختن ، از آرامش و هيجان از مگس و قاطر ، از انقلاب و انهدام ، از تو و من چيزى نمى داند ، و براى رسيدن به آرمانش ، دست به هر كارى مى زند . احسان همينه كه هست ، باور كن . و چيز ديگرى پشتِ پرده نيست و احيانا اگر باشد ، توهمات بى ريشهء همين نوشته هاست كه حتى ماهيت نويسنده را زير سؤال مى برد . مرد ، با اين نوشته چقدر كوچك شدى ! ! ! ( در كوچه اى تنگ و تاريك و بدون هيچ روزنه اى كه نورى به آن بتابد راه مى رفتم و هر لحظه به گمانم به كسانى كه از پشت مى آيند افزوده مى شد و هر چه به سرعتم مى افزودم آنان تندتر مى آمدند ! ) ( برگردم به دنياى تاريكى ! احساس كردم از وضوح بيزارم كه در آشنايى لذتى نيست ) ( پديده ها تا زمانى كه به كشف در نيامدند خواهان دارند . و من شخصا خواهان پديده هاى مرموز هنوز كشف نشده در متن هستم . ) احسان ،( برگشتن به تاريكى ) فكر نمى كنى در ادبيات امروز نگرش مسخره ايست ؟ كدام تاريكى ؟ كدام روشنايى ؟ چرا چشمانت را باز نمى كنى ؟ به دست آوردن فرصت كار هر كسى نيست كه شخصا در پى ِ كشف مى گردى . به كشف ديگران ايمان بيار . تو در كوچه ، پياده راه مى روى با گلهء دنباله دار و بسيارند ، با سرعت نور و در خيابانى يك طرفه ، بدون هيچ مانعى به سوى هدف پيش مى روند . در اين راه ، مهم ريختن خاك گور ديگران بر سر نيست ، مهم عملكرد خودآگاه و نا خودآگاهِ شخص نيست . مهم اينست كه تو با چشمانى باز ، منطقى برخورد كنى . مهم اينست آب نخواسته را بخوری . ( و اين حماقت نويسنده است كه نشانه ها را معطوف به اقتدار خودشان كنند (معلوم نيست از كدام در به آنان رسيده ) . اصولا اين دسته نويسندگان دانسته و ندانسته در اختيار اهرام قدرتمند ( بيچاره ها ) در جاى ديگرى از خرزهره هايى كه خود كاشته به خوردش مى دهند . شايد هم در جهان نسبيت چيز ديگرى اتفاق افتد . چه مى دانيم ؟ ) احسان ، خودت تا حالا مخاطب نبودى ؟ به عنوان يك اهرم كوچك ، كسى از تو استفاده نكرده ؟ از نگاهِ تو ، پست مدرن زبانى توليدگر خلق مى كند ؟ يا فقط در جهان متنِ تو به زبان مصرفى يا به قولِ خودت به نقطه هاىِ تاريك مى رسيم ؟ احسان مطمئن باش هر مدعى در هر مقطع هدفى دارد و اين ادعا ربطى به زبان ، اهرام قدرتمند و خرزهره ها ندارد . همينكه اين ادعا منجر به پچ پچى مى شود،منجر به خلق نوشته اى مى شود ، منجر به ايجاد توهمى مى شود ، منجر به موجهاى ِ غير قابل كنترل مى شود ، منجر به عرعر در آمدن شخصيتهاىِ قاطر پرست مى شود . خود ، هجوم اتفاقات پى در پى است ، خود ، يك انقلاب واقعى ست . احسان بهتره آب نخواسته را بخورى تا چشمانت روشن شود . مرد ، گودال و پرتاب كنندهء سنگ كجا ؟ ادبيات امروز كجا ؟ به فكر دريا باش كه هيچ پرتاب كنندهء سنگى در آن نقش ندارد و كانون و تكرار نمى شناسد . در پايان بايد عرض كنم كه اين نوشتهء علمى اصلا در حد و اندازه هاىِ تو نبود ، و چرا خلق كردى خدايت مى داند ! ! ! ولى احسان ، به شخصه در مسير هدفم هر كجا كه لازم بود ، به ياد تو ، خاكِ گور ديگران را بر سرم مى ريزم تا حداقل روزى منقرض نشوم و چشمانم دريايى بماند . ايران . سارى . بهمن 1385 اولين هومن . يا على اين روزها منيژه كجاست ؟ چند ثانيه به تحويل سال مانده . به جذر خيابان آب گرفته افتادن گلدان چند ثانيه و بعد گم مى شوم . حق دارى چمدانت را پهن كنى و از منِ ديگرم نفس بكشى با اين بوق هاىِ اشغال مرا بم مى گيرد در سكوت پير مردى كه با خوردن هر خرما جيغ زنى را به گوش مجنون مى زند تا گوش ديگرش به صداى منيژه عادت كند . اين روزها منيژه روىِ مردها تيغ مى كشد . از سر گذشتم در اين فصل ريش حادثه نبودم مى خندى !؟ هنوز تنم لج مى كند در حواس همان روزها چروكيده شود و از گاو اروند ، صداىِ گاو را بشنود . و يادم نمى برد هر وقت به تكه نانى راضى نمى شديم قصرى شنى مى ساختم خرابش مى كردى . آن روزها خدا يكى بود .
|
|
+ نوشته شده در
بیستم شهریور 1385ساعت توسط هومن کلانتری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
من از باران مى ترسم
تو كه ابرى ترين هستى تو كه ابرى ترين واژه براى اين زمين هستى زمينم خشك و فرسوده كه رگهاى تنم مرده براى خاك بى حرفم هزاران دل ورق خورده بزرگى اتفاقى تو در اين تقدير بى روحم تو دست پاك و آرامى كه خواهى شس دل شورم من از باران مى ترسم تو كه ابرى ترين هستى تو كه ابرى ترين واژه براى اين زمين هستى هميشه آرزويم بود زمينى سبزه رو باشم زمينى با گلاى عشق در اين دنياى دور باشم كه تا خورشيدم ابرى شد گرفتى نبض كورم را تو با آبى ترين واژه نشستى با من تنها من از باران مى ترسم تو كه ابرى ترين هستى تو كه ابرى ترين واژه براى اين زمين هستى اولین هومن _ یا علی ( 09352632425) |
| پیوندهای روزانه |
|
روزنامه ايران حميد رضا عزيزى مهدى موسوى حسين مومنى آرزو اذانگو الناز ابراهيم پور طاها ( پنجره ) مسیح باز مصلوب راحيل حسينى مریم غلامی سميه سقايى احسان مهديان آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|
